WIN

winnie | 19 | bibliophile | communication and media enthusiast | aspiring film maker


:

Dad: Why do you think they do that?
Girl: Because the companies who make these try to trick the girls into buying the pink stuff instead of stuff boys want to buy.
[x]

that awkward moment when a child understands the harm of forcing gender roles better than most grown male politicians.

Always reblog.

I’m surprised that I haven’t reblogged this, to be honest.

I love that last gif.  She looks so frustrated.  Like “Um, hello, obviously girls and boys can like anything why doesn’t anybody get that???”

She does have a point though..

Kids who are smarter than adults though.

(via sodamnrelatable)

sumakit yung ulo ko sa dalawang films na ‘to. 

#Shame #YesOrNo

practice practice pa rin hanggang sa matuto na ulit ako. shet lang yung buhok, parang walis tambo lang -_- boshinee

practice practice pa rin hanggang sa matuto na ulit ako. shet lang yung buhok, parang walis tambo lang -_- boshinee

phantomofbakerstreet replied to your post:Eto yung nakakainis e. Kapag may inspirasyon ka na…

at yung inaakala mo na wala na, meron pa pala

haha inspirasyon pa rin ba ang pinag-uusapan natin dito? o ibang bagay na? haha jk 

pwede na hindi ? hahaha

haha parang may pinaghuhugutan tayo ah XD

iamyourmonina replied to your photoset

GALING!! :D

haha. thank you :)) 

iamyourmonina replied to your photoset
Ikaw gumawa? :)
haha oo.

patuloy lang ako sa pagkakalat. ala una na nung nagsimula akong magpaint. hindi ko talaga alam kung ano’ng gagawin. nagpatong patong lang ako ng mga kulay. muntik na kong mag-chance painting. lol. inabutan ako ng ala singko. matrabaho kasi yung mga puno e.

nagkalat lang ako. ang tagal na nakatengga ng mga gamit ko sa sala. hindi ko man lang mabutingting kasi hindi ko alam ang gagawin ko. Gusto ko lang biglang ilabas yung art materials ko. medyo ilang minuto ko rin silang tinitigan. tinanggal sa lalagyan tapos binalik ulit. tapos nagcomputer ako. nagplants vs. zombies. naghahanap ako ng inspirasyon… walang inspirasyong dumating. bwiset.

bagong libro na baka hindi ko mabasa kasi nakakatamad. Bagong mga notebook na panglandian, listahan, scratch paper lang pag nagkataon, pupunitan para drawingan. ang dami ko ng papel at libro huhu. pero gusto ko pa. more pa pls. lol

bagong libro na baka hindi ko mabasa kasi nakakatamad. Bagong mga notebook na panglandian, listahan, scratch paper lang pag nagkataon, pupunitan para drawingan. ang dami ko ng papel at libro huhu. pero gusto ko pa. more pa pls. lol


Whenever I am bad, she was good to me. When I am at my worst, she simply gave me her best. When the whole world turned its back at me, she stayed by my side. When I was losing my faith, she prayed with me. When I was in the point of dying inside, she introduced me to life. When I was in the middle of my misery, she gave me hope. When all of the people weren’t there for me, she was. When I did not believe in myself, she did. When I thought only a superhero could save me, she became one.

Of course my parents and Lord God are the grandest superheroes of my life. They are the ones I can expect to love me still, even in my worst fortune. But to be cared for by someone who’s not required nor expected to care, is a bonus.

She is my hero. She’s the kind of hero that not everybody notices, but, once known, will forever be remembered. She may not be as superb as God and  parents do, but she’s still a hero to me. For someone like her who cares, understands, loves, gives hope and tries her hardest to give me the best comfort and lead me to the right path; she is a hero and she deserves to be called one.

Her name is Winnie Mea Marquez. She’s my first close friend, my only best friend, and my number one non-parent, non-God hero. :)

Jenessa,
22 na naman. kaya pala kakaiba yung gabi. Hindi pala yun gawa nung kakaibang orange na buwan o ng meteor shower…..
Inayos ko yung portrait mo. Nagfe-fade na kasi yung lapis e. Naghahanap ako ng ibang pictures para idrawing. Nakalimutan ko, hindi mo nga pala hilig na magpapicture. Nung nahilig ka naman sa picture, konti na lang dedo ka na. Ayoko namang idrawing yun no. Dahil sa brain tumor mo, nagmuka kang maga na tinubuan ng tao. At sa tuwing nakikita ko yung kalagayan mong ganon- sa facebook man o sa panaginip ko, hindi ko maiwasang maiyak na lang bigla. 
Ilang bwan na rin simula ng nawala ka. wala namang nagbabago sa tuwing dadaan yung 22. Magb-browse ako ng pictures mo, titingnan ko yung mga sulat natin sa isa’t isa, at babasahin ko yang note mo para sa’kin.
Maling mali ka nung sinabi mo’ng ako ang non-parent, non-God hero mo. Ni minsan, hindi ako naging mabait sayo. lagi kitang binabatukan. Lagi nga tayong nag-aaway diba? Nag-walk out ka pa nga one time kasi nasabi ko sa nanay mo yung sikreto mo. Ang pinakakinaiinisan ko dyan sa note mo, yung sinabi mong nandyan ako parati para sayo. Maling mali ka rin dyan. Nu’ng naghiwalay ang mga landas natin, bihira lang kitang ipagdasal, minsan nga hindi talaga. Nakalimutan kita. Wala ako sa mga panahong kailangan mo ‘ko. Wala ako sa mga panahong kailangan mo ng pag-asa o kaya naman ng lakas ng loob. Nandun ka sa Ilo-Ilo at nilalabanan ang cancer samantalang nakikipagtawanan ako sa mga kaklase ko dito sa Cavite. Ni hindi man lang kita magawang itext, tawagan o ipm man lang sa facebook. Kung magkakausap man tayo, laging ako ang pinag-uusapan. Ang yabang ko kasi e. Napakamakasarili ko. Gusto ko, ako na lang parati. Ako na lang. Nakalimutan kita. Nakalimutan kong itanong kung kamusta ka na. Panay ang kwento ko tungkol sa sarili ko, sa mga ginagawa ko. Panay ang pagmamayabang at pagmamalaki ko, nawalan ako ng panahon sayo.
At alam mo ba, ang sakit sakit. Kasi sa ganitong petsa ng bawat bwan, lagi kong nararamdaman yung inis ko sa sarili ko, lagi kong nararamdaman yung panghihinayang. Hindi kita mapakawalan. Hindi ko pa kaya. Ang bilis kasi. Hanggang ngayon tinatanong ko pa rin ang sarili ko, “joke ba ‘to?”. Parang joke e. Joke na hindi nakakatawa. Joke na hindi ko gustong marinig. 
Sorry ha? Hindi ko pa rin madalaw yung puntod mo. Walang pera pang-byahe e. Tsaka sorry, every month na lang ata akong ganito. Alam kong ayaw mo na nagkakaganito ako. Sorry kasi hindi ako hero. Hindi ako gano’n katapang. Hindi ako gano’n kalakas. Mahina lang ako e. Hindi naman kasi ako ang hero sa’ting dalawa-ikaw. 

Whenever I am bad, she was good to me. When I am at my worst, she simply gave me her best. When the whole world turned its back at me, she stayed by my side. When I was losing my faith, she prayed with me. When I was in the point of dying inside, she introduced me to life. When I was in the middle of my misery, she gave me hope. When all of the people weren’t there for me, she was. When I did not believe in myself, she did. When I thought only a superhero could save me, she became one.

Of course my parents and Lord God are the grandest superheroes of my life. They are the ones I can expect to love me still, even in my worst fortune. But to be cared for by someone who’s not required nor expected to care, is a bonus.

She is my hero. She’s the kind of hero that not everybody notices, but, once known, will forever be remembered. She may not be as superb as God and  parents do, but she’s still a hero to me. For someone like her who cares, understands, loves, gives hope and tries her hardest to give me the best comfort and lead me to the right path; she is a hero and she deserves to be called one.

Her name is Winnie Mea Marquez. She’s my first close friend, my only best friend, and my number one non-parent, non-God hero. :)

Jenessa,

22 na naman. kaya pala kakaiba yung gabi. Hindi pala yun gawa nung kakaibang orange na buwan o ng meteor shower…..

Inayos ko yung portrait mo. Nagfe-fade na kasi yung lapis e. Naghahanap ako ng ibang pictures para idrawing. Nakalimutan ko, hindi mo nga pala hilig na magpapicture. Nung nahilig ka naman sa picture, konti na lang dedo ka na. Ayoko namang idrawing yun no. Dahil sa brain tumor mo, nagmuka kang maga na tinubuan ng tao. At sa tuwing nakikita ko yung kalagayan mong ganon- sa facebook man o sa panaginip ko, hindi ko maiwasang maiyak na lang bigla. 

Ilang bwan na rin simula ng nawala ka. wala namang nagbabago sa tuwing dadaan yung 22. Magb-browse ako ng pictures mo, titingnan ko yung mga sulat natin sa isa’t isa, at babasahin ko yang note mo para sa’kin.

Maling mali ka nung sinabi mo’ng ako ang non-parent, non-God hero mo. Ni minsan, hindi ako naging mabait sayo. lagi kitang binabatukan. Lagi nga tayong nag-aaway diba? Nag-walk out ka pa nga one time kasi nasabi ko sa nanay mo yung sikreto mo. Ang pinakakinaiinisan ko dyan sa note mo, yung sinabi mong nandyan ako parati para sayo. Maling mali ka rin dyan. Nu’ng naghiwalay ang mga landas natin, bihira lang kitang ipagdasal, minsan nga hindi talaga. Nakalimutan kita. Wala ako sa mga panahong kailangan mo ‘ko. Wala ako sa mga panahong kailangan mo ng pag-asa o kaya naman ng lakas ng loob. Nandun ka sa Ilo-Ilo at nilalabanan ang cancer samantalang nakikipagtawanan ako sa mga kaklase ko dito sa Cavite. Ni hindi man lang kita magawang itext, tawagan o ipm man lang sa facebook. Kung magkakausap man tayo, laging ako ang pinag-uusapan. Ang yabang ko kasi e. Napakamakasarili ko. Gusto ko, ako na lang parati. Ako na lang. Nakalimutan kita. Nakalimutan kong itanong kung kamusta ka na. Panay ang kwento ko tungkol sa sarili ko, sa mga ginagawa ko. Panay ang pagmamayabang at pagmamalaki ko, nawalan ako ng panahon sayo.

At alam mo ba, ang sakit sakit. Kasi sa ganitong petsa ng bawat bwan, lagi kong nararamdaman yung inis ko sa sarili ko, lagi kong nararamdaman yung panghihinayang. Hindi kita mapakawalan. Hindi ko pa kaya. Ang bilis kasi. Hanggang ngayon tinatanong ko pa rin ang sarili ko, “joke ba ‘to?”. Parang joke e. Joke na hindi nakakatawa. Joke na hindi ko gustong marinig. 

Sorry ha? Hindi ko pa rin madalaw yung puntod mo. Walang pera pang-byahe e. Tsaka sorry, every month na lang ata akong ganito. Alam kong ayaw mo na nagkakaganito ako. Sorry kasi hindi ako hero. Hindi ako gano’n katapang. Hindi ako gano’n kalakas. Mahina lang ako e. Hindi naman kasi ako ang hero sa’ting dalawa-ikaw. 

ok sana e. magagamit ko pag nag-apply sa internship next school year, kaso may bayad. huhu wala na bang seminar na libre? penge pls. haha

ok sana e. magagamit ko pag nag-apply sa internship next school year, kaso may bayad. huhu wala na bang seminar na libre? penge pls. haha

at yung inaakala mo na wala na, meron pa pala
haha inspirasyon pa rin ba ang pinag-uusapan natin dito? o ibang bagay na? haha jk 
ang corny talaga. kaya hanggang ngayon ganito (-___________-) pa rin ang hitsura ko. -_____________-

ang corny talaga. kaya hanggang ngayon ganito (-___________-) pa rin ang hitsura ko. -_____________-